Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Στην Λειψία..

Μετά από μεγάλο αγώνα, καταφέραμε να ήμαστε εκεί.

Η διάγνωση γνωστή. Μεγάλη απόσταση μεταξύ των 2 κολοβομάτων άνω των 6cm. Type II, Vogt, χωρίς τραχειο οισοφαγικό συρίγγιο. Επιπλέον το κάτω μέρος του οισοφάγου δεν ξεπερνούσε τα 2cm. Κατά τα άλλα υγιής και με πολύ καλή ανάπτυξη.

Ο παππούς Foker ήταν εκεί και όρισε το πλάνο: 3 βασικά χειρουργεία (2 internal, 1 external tractions), 1 μικρότερο με επιμήκυνση της οισοφαγοστομίας και φυσικά αναστόμωση. Μετά την τελικοτελική αναστόμωση, nissen foundoplication για την παλινδρόμηση που θα προέκυπτε και τα dilatations (διαβάσεις οισοφάγου).
Ο χρόνος αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη έκπληξη για εμάς, 6μήνες maximum, με το δεδομένο ότι ο ίδιος δεν θα μπορούσε να είναι παρόν, plus τις πιθανές επιπλοκές.
Η δεύτερη ήταν η ανακάλυψη ότι ο Νίκος μαζί με άλλα 4 παρόμοια περιστατικά ήταν οι πρώτες τους περιπτώσεις εκεί με αυτή την μέθοδο...

Ο Pr.Foker έκανε το πρώτο χειρουργείο όπως υποσχέθηκε και αποχώρησε. Λόγω της μεγάλης του ηλικίας, και των σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε τον είδαμε 3 φορές ακόμα.
Παρόλα αυτά είχαμε τακτική επικοινωνία, προσπάθησε να μας στηρίξει και ήταν αυτός που έσωσε την ζωή του Νικόλα παρά την χιλιομετρική απόσταση, όταν έπαθε μια πολύ σοβαρή επιπλοκή τον Απρίλιο του 2008.

Το αρχικό πλάνο κατέρρεσε γρήγορα και ο Νικόλας έμεινε εκεί για πάνω από ένα χρόνο, μετρώντας απανωτά αποτυχημένα χειρουργεία, 20 στο σύνολο, εκ των οποίων 7 θωρακοτομές.

Μέσα πια Δεκεμβρίου του 2008 αποφάσισαν να σταματήσουν την διαδικασία και να μας προτείνουν την μόνη εναλλακτική που είχαν, το λεγόμενο pull up του στομάχου. Μέθοδος για την οποία ήμουν αρνητική από την αρχή. Επιστρέψαμε στην Ελλάδα και μετά τον καινούριο χρόνο απευθυνθήκαμε στην Πανεπιστημιακή Κλινική της Ουτρέχτης στην Ολλανδία για αποκατάσταση με μόσχευμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου